Lachen om minder te huilen” zei ik altijd.

Ik voelde me altijd, een clown, je kon echt lachen met Kurt, hij was ook zo lekker gek. 

Wat veel mensen niet zagen, ik was echt gek of liever gezegd ik voelde me zo. Dit is nu wel anders, nu voel ik me vaak een nar. Waar een clown diep verdrietig kan zijn is de nar een vrolijke toevoeging en een luis in de pels tegelijk in het koningshuis.

Voor mij is werken met dakloze mensen en psychisch kwetsbare mensen iets wat ik met liefde doe. De afdelingen, koffie inlopen, en opvanghuizen zijn het koningshuis waar ik de luis in de pels, en de veranderaar mag zijn. Op een ludieke manier probeer ik vanuit mijn hart daar als nar op te treden zoals de hij dat ook deed voor de koning. 

De nar was dan wel een vrolijke noot voor de koning maar bracht tijdens zijn optredens belangrijke, kritische boodschappen naar voren met een dikke lach op zijn gezicht. Hij had de positie om met een grap zaken aan de orde te stellen waar de nar een gevoel bij had, ja naar hem werd indirect geluisterd.

Zo zie ik ervaringsdeskundigheid ook een beetje. We zijn nog steeds voor veel hulpverlening een vreemde eend in de bijt maar toch wordt er door onze andere bejegening, zaken anders bekeken, en buiten de box denken steeds meer naar ons geluisterd.

Zo heb ik een aantal projecten gedaan waar ik als nar heb mogen optreden. 

Ik werkte met mensen die met ernstige psychiatrische problematiek kampten. Ik wilde vanuit een niet therapeutisch oogpunt gewoon muziek maken met cliënten. Dit om het leuk te maken voor de mensen, want laten we eerlijk zijn, naar therapie gaan is voor de meeste mensen niet leuk, muziek maken is daarentegen iets anders.

We maakten er dus geen therapie van, maar een mogelijkheid om deel te nemen aan een rockband…ergens onderdeel van mogen zijn.

Maar hoe gaan we dit organiseren. We hadden een plannetje. Ons plan was om al spelend en zingend tijdens de koffie naar binnen te lopen op het kantoor van de hulpverlening, zonder dat men dit vooraf wist. Dit hebben we gedaan. 

De verbazing en afkeurende gezichten (het was nog vroeg) spraken boekdelen maar nadat we hadden gespeeld en gezongen  was men toch aardig vrolijk geworden. We hebben toen uitgelegd dat we deze vrolijkheid ook bij de cliënten wilde brengen door hen een kans te geven deel te nemen aan een heuse rockband.

Waar de muziektherapeut al 4 jaar bezig was om een band te vormen vanuit therapeutisch oogpunt, hadden wij binnen 8 weken cliënten gevonden die dit graag wilde en vormden we een band. 

We regelden bij het management geld voor instrumenten, een zang installatie en toen stonden we in het sociale domein op burendag op te treden voor een publiek. 

Hier zijn zowel de cliënten van in hun kracht gekomen als ikzelf. 

Ik was immers nog nooit een manager van een band geweest en vond zo weer iets wat in mij zat wat ik daarvoor niet bedenken kon en belangrijker nog, de cliënten waren artiesten geworden. 

Zo creëer je volgens mij samen inclusiviteit. Wanneer je buiten je comfortzone treedt op een ludieke manier vanuit het hart en met oog voor mensen,  je wereld groeit, je lol kan hebben en de koning ook nog eens naar je luistert.

Kurt